در بین انواع مختلف موتورهای الکتریکی، پرکاربردترین موتور ناهمزمان AC (که به عنوان موتور القایی نیز شناخته می شود) است. استفاده از آن راحت، قابل اعتماد در کار، ارزان و ساختار قوی است، اما ضریب قدرت آن نسبتا کم است و تنظیم سرعت دشوارتر است.
موتورهای سنکرون (رجوع کنید به موتورهای سنکرون) معمولاً برای برنامههای-ظرفیت بالا و سرعت کم{1}} استفاده میشوند. موتورهای سنکرون نه تنها ضریب توان بالایی دارند، بلکه سرعت آنها نیز مستقل از اندازه بار است که تنها با فرکانس شبکه تعیین می شود. آنها با ثبات تر عمل می کنند. موتورهای DC اغلب در کاربردهایی استفاده می شوند که به طیف وسیعی از تنظیم سرعت نیاز دارند. با این حال، آنها دارای یک کموتاتور، ساختار پیچیده، گران قیمت، سخت برای نگهداری و نامناسب برای محیط های خشن هستند.

از دهه 1970، با توسعه فناوری الکترونیک قدرت، فناوری تنظیم سرعت موتور AC به تدریج رشد کرد و قیمت تجهیزات کاهش یافت که منجر به کاربرد گسترده آنها شد.
حداکثر توان مکانیکی خروجی که یک موتور الکتریکی میتواند تحت یک حالت عملیاتی مشخص (عملکرد مداوم،{0}}عملکرد کوتاه مدت، عملکرد متناوب متناوب) بدون ایجاد گرمای بیش از حد تحمل کند، توان نامی آن نامیده میشود. در هنگام استفاده باید مشخصات روی پلاک را به دقت رعایت کرد. هنگام کار با موتور الکتریکی، اطمینان از مطابقت مشخصات بار با مشخصات موتور ضروری است تا از گرم شدن بیش از حد یا توقف آن جلوگیری شود. موتورهای الکتریکی می توانند طیف وسیعی از توان را از میلی وات تا ده ها هزار کیلووات ارائه دهند.
موتورهای الکتریکی برای استفاده و کنترل بسیار راحت هستند و دارای قابلیت هایی مانند خود{0}}راه اندازی، شتاب، ترمز، معکوس کردن، و توقف هستند. به طور کلی، قدرت خروجی یک موتور الکتریکی با سرعت آن در هنگام تنظیم سرعت تغییر می کند.

