معماری سیستم کنترل توزیع شده

Oct 08, 2025

پیام بگذارید

تحت روند دیجیتالی‌سازی و هوشمندی، نسل جدید DCS، که توسط سیستم iNICS ارائه می‌شود، از معماری مسیری دوگانه- لایه‌های فیزیکی و اطلاعاتی استفاده می‌کند. لایه فیزیکی، با موجودیت‌های DCS جدید در هسته‌اش، یک شبکه داده مستقل برای دستیابی به حلقه بسته-دستیابی و کنترل گسترده داده‌های گیاهی-می‌سازد. لایه اطلاعات، از طریق موجودیت های مجازی DCS و پلت فرم های ابر صنعتی، به طور مشترک از برنامه های کاربردی پیشرفته مانند نظارت هوشمند، تجزیه و تحلیل و هشدار اولیه پشتیبانی می کند. بررسی ساختار سلسله مراتبی DCS، سطح DCS و سطح مدیریت کنترل دو مؤلفه اساسی هستند.

 

سطح کنترل فرآیند به طور خاص توابع کنترل توزیع شده مانند ورودی سیگنال، تبدیل، محاسبه و خروجی را پیاده سازی می کند. در سیستم‌های DCS مختلف، دستگاه‌های کنترل در سطح کنترل فرآیند متفاوت هستند، مانند واحدهای کنترل فرآیند، ایستگاه‌های کنترل میدان، واحدهای رابط فرآیند و غیره، اما شکل ساختاری آنها تقریباً یکسان است و در مجموع می‌توان آنها را واحدهای کنترل میدانی (FCUs) نامید. سطح مدیریت فرآیند شامل ایستگاه های مهندس، ایستگاه های اپراتور و رایانه های مدیریتی است که نظارت و مدیریت متمرکز سطح کنترل فرآیند را تکمیل می کند. اینها معمولاً ایستگاه های اپراتور نامیده می شوند. هم سخت‌افزار و هم نرم‌افزار DCS با ساختار ماژولار طراحی شده‌اند، بنابراین توسعه DCS اساساً ترکیبی از ماژول‌های اساسی مختلف ارائه‌شده توسط سیستم در یک سیستم با توجه به نیازهای واقعی است. این فرآیند پیکربندی سیستم نامیده می شود.

 

(1) واحدهای کنترل میدانی
واحدهای کنترل میدانی معمولاً دور از مرکز کنترل قرار دارند و نزدیک به میدان نصب می شوند. ساختار بسیار مدولار آنها را می توان به گونه ای پیکربندی کرد که از چند نقطه نظارت تا صدها نقطه نظارت بسته به نیازهای نظارت و کنترل فرآیند باشد.

ساختار یک واحد کنترل میدانی شامل تعداد زیادی پلاگین (یا کارت‌ها) توزیع‌شده عملکردی است که بر اساس یک دنباله منطقی یا فیزیکی معین در یک جعبه{1} نصب شده‌اند. هر واحد کنترل میدانی و اتصال آن به سطح مدیریت کنترل از طریق یک اتوبوس برای دستیابی به تبادل اطلاعات است.

 

پیکربندی سخت افزاری واحد کنترل میدان باید موارد زیر را تکمیل کند:
پیکربندی{0}Plug in: پلاگین‌های میزبان-(افزونه‌های-CPU)، دوشاخه‌های{3}}روشن، ورودی‌های{4}} ورودی/خروجی، پلاگین‌های ارتباطی-و سایر دستگاه‌های سخت‌افزاری را بر اساس نیازمندی‌های سیستم و مقیاس کنترل پیکربندی کنید.
پیکربندی افزونگی سخت افزار: پیکربندی اضافی تجهیزات حیاتی وسیله مهمی برای بهبود قابلیت اطمینان DCS است. DCS معمولاً به پیکربندی اضافی-شاخه‌های میزبان، دوشاخه-های برق، افزونه‌های{3}}ارتباطاتی، افزونه‌های شبکه-و افزونه‌های ورودی/خروجی{5} حیاتی اجازه می‌دهد.
نصب سخت‌افزار: سیستم‌های DCS مختلف دارای مشخصات نظم منطقی یا فیزیکی متناظر برای نصب پلاگین‌های مختلف- در جعبه{1}} هستند. علاوه بر این، واحدهای کنترل میدانی به طور کلی به دو نوع اصلی و توسعه یافته تقسیم می شوند. نوع اصلی شامل ماژول‌های مختلف-در یک دوشاخه-نصب شده در جعبه می‌شود، اما اغلب به یک ساختار توسعه‌یافته نیاز است، به این معنی که یک واحد کنترل میدانی همچنین شامل چندین واحد بسط ورودی/خروجی دیجیتال است که از طریق یک گذرگاه به هم متصل شده‌اند. شایان ذکر است که سیستم نسل جدید از فناوری بهینه‌سازی توپولوژی برای طراحی ساختار قاب «هشت-تیر، شش-ستون» استفاده می‌کند و جوش‌کاری سنتی را با-فولاد با استحکام بالا و پیچ و مهره اتصال T{10}} جایگزین می‌کند و وزن یک کابینت ایمنی هسته‌ای را از پایه استاندارد صنعتی به 10 کیلوگرم کاهش می‌دهد{11} کیلوگرم

اساساً، شکل ساختاری و الزامات پیکربندی واحد کنترل میدانی با پیکربندی سخت افزاری یک PLC مدولار سازگار است.

 

(2) ایستگاه اپراتور ایستگاه اپراتور داده های فرآیند را از هر واحد کنترل نمایش و ثبت می کند و به عنوان رابط برای تعامل انسانی با اطلاعات فرآیند تولید عمل می کند. یک ایستگاه اپراتور معمولی شامل یک سیستم میزبان، دستگاه‌های نمایشگر، دستگاه‌های ورودی صفحه‌کلید، دستگاه‌های ذخیره‌سازی اطلاعات و دستگاه‌های خروجی چاپ است که عمدتاً عملکردهای نمایشگر قدرتمند (مانند نمایش پارامتر آنالوگ، نمایش وضعیت سیستم، نمایشگرهای چندگانه و غیره)، عملکردهای هشدار، عملکردهای عملیاتی، عملکردهای چاپ گزارش، عملکردهای پیکربندی و برنامه‌نویسی و غیره را اجرا می‌کنند.

 

ارسال درخواست